Tony Mowbray nadert mijlpaal van 900 wedstrijden: 'Voetbal is wie ik ben'
Blackburn Rovers-trainer Tony Mowbray staat op het punt zijn 900e duel als manager af te werken. Na een zware kankerdiagnose drie jaar geleden keerde hij terug in het voetbal en reflecteert nu op zijn loopbaan, het balanceren tussen familie en carrière, en zijn filosofie op mensenkennis in het trainersvak.
Een leven in het voetbal
Tony Mowbray spreekt met de ervaring van iemand die bijna alles heeft meegemaakt wat het voetbal te bieden heeft. Promoties, degradaties, triomfen en tegenslag — sinds hij zijn loopbaan als speler begon, is het voetbal zijn constante geweest. Nu, op weg naar zijn 900e wedstrijd als trainer, kijkt hij terug op een reis die hem langs Ipswich Town, Hibernian, West Bromwich Albion, Celtic, Middlesbrough, Coventry City, Sunderland, Birmingham City en twee periodes bij Blackburn Rovers voerde. 'Ik voel me zeer vereerd in het voetbal te zijn sinds ik op mijn 16de school verliet,' aldus Mowbray. 'Ik hou van voetballers, ik hou ervan om bij hen in de buurt te zijn. Ik heb drie jaar geleden een vrij serieuze ziekte gehad, maar teruggaan naar het werk... het is wat ik doe, het is wie ik ben.'
De kankerslag en terugkeer
Drie jaar geleden veranderde alles toen Mowbray een kankerdiagnose ontving. Twee ingrijpende operaties volgden. Voor veel mensen zou zo'n beproeving het natuurlijke moment zijn geweest om afscheid te nemen van het voetbal en zich terug te trekken in het gezinsleven. Mowbray koos anders. Zijn ziekte versterkte alleen maar zijn besef hoe belangrijk voetbal voor hem is, terwijl het hem tegelijk een dieper inzicht gaf in wat werkelijk telt in het leven.
Respect voor mensen boven alles
Waar veel managers zich richten op tactiek en systemen, legt Mowbray nadruk op de menselijke kant van leiderschap. Hij gelooft dat moderne trainers zich meer zouden moeten richten op 'soft skills' — het vermogen om met mensen om te gaan en hun persoonlijke uitdagingen te begrijpen. Zijn filosofie is eenvoudig: zorg eerst voor de mens, dan volgt het voetbal vanzelf. Als een van zijn spelers vader gaat worden, adviseert Mowbray zonder omhaal: 'Vergeet het voetbal. Zorg voor je partner en wees erbij bij de geboorte.' Deze benadering werkt, stelt hij, omdat spelers die respect ervaren bereid zijn alles voor je team te geven — door muren te breken of cruciale doelpunten te maken. 'Ik geef om mensen, om hun leven, om hun gezinnen,' legt Mowbray uit. 'Dat wekt loyaliteit op. Op een gegeven moment zal die speler alles voor je doen.'
Collaboratie en nieuwsgierigheid
Ook na tientallen jaren in het voetbal benadert Mowbray zijn werk als leerling, niet als professor. Zijn assistenten en staff bij Blackburn krijgen ruimte om hun mening te geven. Tactische voorbereiding gebeurt in een open forum waar iedereen zijn gedachten kan delen voordat er een plan wordt gekozen. Dit collaboratieve karakter weerspiegelt wie Mowbray is: nieuwsgierig, ontvankelijk en bereid om te luisteren.
Familie en voetbal: de voortdurende balans
De prijs van Mowbrays toewijding is aanzienlijk. Twee van zijn drie zonen studeren weg, zijn jongste volgt zijn eigen voetbalpad bij de Rovers Academy in Oost-Lancashire. Mowbray ziet zijn gezin veel minder dan hij zou willen. Hotelkamers, trainingsgrasvelden en lange motorway-miles vervangen thuisavonden. 'Ik mis mijn gezin,' geeft hij toe. 'Ik eet niet elke avond met mijn vrouw, ik ga niet naar de bioscoop of theater. Ik kijk een serie in Blackburn en bel haar: "Ben je klaar? Het is 20 uur, we moeten The Traitors kijken." Ja, ik mis dat. Samen op de bank zitten met een kopje thee en een chocoladekoekje. Maar het offer is dat ik doe wat ik hou van, en zij begrijpt dat.' Mowbray beseft dat dit leven niet voor altijd zal duren. 'Ooit loop ik met mijn hond op het strand,' zegt hij. 'Maar nog niet. Het voetbal houdt me nog steeds vast.'
Related
Source: Via Lancashire Telegraph (GNews)
Comments
- Be the first to comment.