Wenger en het zwijgende complot: hoe voetbal zijn fysieke identiteit verliest
Voormalig Stoke City-speler Mike Pejic stelt dat Arsenal-legende Arsène Wenger, via zijn invloed op regelgevers IFAB, voetbal systematisch heeft omgevormd van een contact-sport naar een niet-contact-spel. Volgens Pejic heeft deze verschuiving – met spelers die te gemakkelijk fouten kopen, verdedigers die hun armen achter hun rug houden en teams die zich verschuilen achter achterwaarts passeersel – het spel tekort gedaan.
Van contactsport naar voetbal op afstand
Toen Mike Pejic onlangs vanaf de tribune van Everton naar Premier League-voetbal keek, trof hem vooral één ding: hoe anders het spel was geworden sinds zijn speeltijd in de jaren zestig en zeventig. Destijds draaide voetbal om contact – zolang het faire tackle was, hoorde het erbij. Het was simpelweg wat het spel was. Volgens de voormalig Stoke-verdediger is die essentie er geleidelijk uitgesluipen. Wenger, die zitting heeft in het adviescomité van regelgever IFAB, zou jarenlang hebben gelobbyd voor aanpassingen die voetbal stap voor stap in een niet-contact-spel hebben omgevormd. Het gevolg: topclubs kunnen hun beste technische spelers nu zonder weerstand aan het balbezit houden, en aanvallers als Harry Kane opereren in een omgeving die aanzienlijk anders is dan waar Geoff Hurst destijds mee worstelde.
Terechte regels, maar teveel is teveel
Pejic erkent dat sommige regelwijzigingen gerechtvaardigd waren. Het verbod op tackles van achteren en schuivers over de bal hadden nodig uit het spel. Stampen op voeten verdient ook nog steeds aanpak. Maar daar stopt zijn begrip. Een verdedigende kunst – het echte uitdagen voor de bal – is volgens hem verloren gegaan. Het probleem: spelers duiken neer bij het minste tikkertje tegen hun shirt en krijgen een vrije trap. Verdedigers staan met hun handen achter hun rug of gaan op hun knieën om de bal te blokkeren. Aanvallers worden zelfs aangemoedigd om het balletje in de armen van tegenstanders te spelen als die niet perfect ingeklapt zitten. 'Wie denkt dat voetbal hier beter van wordt?' vraagt Pejic zich af.
Het domino-effect: wanneer imitatie faliekant misloopt
Het probleem verspreidt zich als wildvuur. Teams die niet tot de elite behoren, proberen deze speelstijl na te apen – maar zonder de kwaliteit erachter. Het gevolg is karikaturaal. Een doelman als Danny Ward bouwt de bal vanaf het middenveld op, probeert hem met een chipebal uit te spelen en geeft zo'n strafschop weg. Het systeem werkt alleen voor die handvol topploegen met de beste spelmakers. Meanwhile vergeten trainers dat doelpunten nog steeds de currency zijn. De beste teams kunnen weliswaar 79 passes aaneen zetten, maar ze schakelen ook snel over op transitievoetbal – en scoren dan met vijf passes of minder. Imitators zien alleen het eerste gedeelte en vergeten de efficiëntie.
Waarom niemand meer de zijlijn in durft
Pejic snapt niet hoe een team een ingooi hoog op het veld kan winnen en het balletje vervolgens naar de eigen doelman terugspelen. In zijn tijd – van Peter Dobing tot Rory Delap – wist iedereen dat een ingooi in de zestien chaos kon veroorzaken. Een corner erzond, een vuige rebound, een gelukkige afzet, publiek dat opstaat. Nu: niks daarvan. Het voetbal is verloren gegaan zijn natuur als voorwaarts, aanvallend spel.
De robotachtige voetbalrevolutie
Pejic is kritisch op het 'zijwaartse passeersel voor passeersel'. Terugspelingen hebben hun plaats, maar het doel moet altijd zijn effectiever naar voren te voetballen. Nu ziet hij slechts machinaal balletje-trap-balletje, zonder intentie. Centrumverdedigers nemen ingoois, waardoor de keeper één meter van zijn doel staat. Het is absurd. Het gekke paradox: voetballers nemen meer risico's in hun eigen zestienmeter dan aan de andere kant. Snelheid en vindingrijkheid in de aanval verdwijnen. Iedereen wil meer passing, beweging, ruimte en steun zien – maar die komen er niet door systemen die alles ondersteboven keren.
Stoke als tegengeluid
Pejic ziet een sprankeltje hoop bij zijn oude club Stoke City, die tegen de trend in lijkt te gaan. Dat begint met controle op het middenveld en betere speelmakers daar dan in voorbije jaren. Vleugelspelers die naar binnen komen, variatie in keuzes, voetbal dat écht opwind. Het draait erom dat elke actie doel dient: het tegenstander dichter naar het doel brengen of juist uit de buurt houden. Zoals voetbal altijd behoorde te zijn.
Related
Source: Via Stoke Sentinel (GNews)
Comments
- Be the first to comment.