Grazia Andreasi blikt terug: 'Felice schreef zijn grappen en keek of ik lachte'
De weduwe van acteur en schilder Felice Andreasi, die met Kerstmis 2025 overleed, herinnert zich hoe haar man het showbizz ontdekte. Enzo Iannacci zag hem optreden en riep enthousiast: 'Dat is Serie A!' Maar Andreasi bleef zijn eerste liefde trouw: de schilderkunst.
Een ontmoeting op het balkon
Grazia vertelt vanuit het verzorgingshuis waar zij verblijft hoe zij Felice ontmoette. Hij zag haar op het balkon van haar huis in Corso Rosselli, waar zij net een appel at. Hij belde aan met het voornemen haar portret te schilderen. 'De stem beviel me meteen erg goed,' zegt zij. 'Die klonk heel anders dan wat ik kende.' Toen hij aankwam met een sjaal van minstens vijf meter lang en een regenjas, was het gebeurd: zij werd meteen verliefd. Grazia was destijds nog getrouwd, maar haar man accepteerde haar gevoelens voor Felice. Zonder sterke discussies gingen zij uit elkaar. In 1974 werd de scheiding afgerond, waarna Grazia en Felice 45 jaar samen bleven.
Van schilder naar cabaretier
In het begin waren zij arm. Felice verkocht enkele schilderijen en organiseerde een tentoonstelling in Borgo Po, waar zijn werk goed werd ontvangen. Een dag arriveerde iemand thuis die hem uitnodigde voor Los Amigos, een club in Turijn. Felice werd daar bedronken gemaakt en op een podium gezet, waar hij volgens Grazia 'het nodige te stellen had'. Hoewel de clubeigenaar hem graag in dienst nam, weigerde Felice een jaar lang, stellende dat hij geen materiaal had om op te treden. Tot hij uiteindelijk toch toestemde. De doorbraak kwam toen Enzo Iannacci op bezoek kwam. Deze zag Felice optreden en was enthousiast: hij herhaalde steeds 'Serie A, Serie A' en wilde hem naar Milaan brengen. Binnen enkele dagen had Felice een contract met de Rai in zijn zak. In Milaan, in het cabaret Derby, sloeg hij meteen aan. 'Het was geen gewoon cabaret, meer iets uit Noord-Europa,' zegt Grazia. 'Hij schreef zijn grappen en keek naar mij—als ik lachte, was het goed, anders veranderde hij het.'
Inspiratie uit het alledaagse
Felice haalde zijn inspiratie uit gewone mensen en het dagelijks leven. Hij kon niet anders dan mensen imiteren, zelfs zijn vrienden beschreef hij via imitaties aan Grazia. Dit talent maakte dat hij snel succesvol werd, maar zijn hart lag altijd bij de schilderkunst. Regelmatig weigerde hij belangrijke rollen. Toen hem bijvoorbeeld de rol van opa werd aangeboden—dezelfde rol die uiteindelijk naar de Apulische acteur Lino Banfi ging—sloeg Felice af. 'Waarom stellen ze mij dat voor? Ik pas daar niet in,' zei hij. Als hij aan een schilderij werkte, weigerde hij alles. Grazia las altijd eerst de scripts van zijn aanbiedingen, maar Felice zei steeds nee.
Vrienden en het bohemien-leven
Felice had nauwe banden met andere kunstenaars en performers. Met Guido Ceronetti was hij bevriend; ook Grazia kende hem goed. Eenmaal hadden zij ruzie over bloemen, en de volgende dag ontving Grazia twaalf rode rozen met een handgeschreven gedicht van Ceronetti, dat zij nog steeds bewaart. 'Hij hield veel van vrouwen, was erg geestig; hem in de huiskamer hebben betekende dat je het goed had,' zegt Grazia. Ook Enzo Iannacci, Ado Lauzi, Cochi en Renato behoorden tot hun kring. 'Ik ben altijd goed met deze Lombardische mannen omgeschoten,' aldus Grazia.
Schilderkunst boven alles
Felice was tevreden met hoe zijn leven was ingedeeld. 'Wij praatten nooit over zulke dingen,' zegt Grazia. 'Hij wist wie hij was, en dat was prima. En ik voelde me fantastisch.' Haar man was voornaam en verfijnd van aard—een eigenschap waarop zij nog altijd graag wijst. Schilderen was zijn echte passie. 'De schilderkunst was zijn werkelijke openbaring,' zegt zij. 'Hij schilderde de hele dag.'
Humor in het dagelijks leven
Felice zorgde regelmatig voor veel gelach thuis. Het stel speelde de hele dag met een papegaai die uitstekend kon praten en mensen herkende. In de auto, bij lange stoplichten, herhaalde de vogel steeds 'wat saai'. Wanneer een vrachtwagen eraan kwam, imiteerde het dier zelfs remgeluiden. De papegaai kon ook wonderwel La Marseillaise zingen. 'Mijn man hield ervan om te spelen, ook met kinderen,' vertelt Grazia. 'Ik heb me geen moment verveeld, dat kan ik eerlijk zeggen.' Felice was niet het type acteur dat alles serieus nam. Hij was ontspannen van karakter, wat Grazia zelf nog steeds intrigeert. 'Misschien stelden mensen zich hem intellectueel en verfijnd voor, maar dat was hij niet. Hij hield van paddenstoelen zoeken—dat heb ik hem geleerd. Al van mijn derde jaar ging ik met mijn familie naar de bergen en at ik paddenstoelen, en ze kwamen goed bij me terecht.'
Gerelateerd
Bron: Via La Stampa (GNews)
Reacties
- Wees de eerste die reageert.