Hoe Noorwegen een ander voetbalmodel bouwde – en Erling Haaland creëerde
Noorwegen heeft een uniek voetbalmodel ontwikkeld gericht op brede deelname en plezier in plaats van vroege selectie en competitie, wat heeft geresulteerd in het ontstaan van wereldster Erling Haaland. Haaland groeide op in Bryne FK, waar jongens zonder druk trainden en speelden in een toegankelijk overdekte sporthal, terwijl zij zich pas op hun dertiende naar talent werden ingedeeld – veel later dan in landen als Amerika. Deze Noorse benadering, waarbij menselijke waarde niet wordt afgemeten aan voetbaltalent, combineert volgens onderzoek een gunstige genetische aanleg met een vrijwel optimale omgeving, wat Haaland heeft helpen ontwikkelen tot een van de meest gevreesde aanvallers ter wereld.
De Noorse weg: plezier voor iedereen
Toen een groep jongens uit het Noorse kuststadje Bryne begin jaren 2000 bij dezelfde voetbalclub speelden, kon niemand vermoeden waar zij twintig jaar later zouden uitkomen. Bryne FK was gratis en open voor iedereen. Het ging niet om winnen, nauwelijks werd de score bijgehouden. In een overdekte hal waar het hele jaar door kon worden getraind—door Scandinavische winters en duisternis heen—speelden de jongens zonder druk. De vrijwillige trainers predieten een eenvoudige filosofie: zoveel mogelijk kinderen, zo lang mogelijk, en zo goed mogelijk. Van de 40 jongens in die selectie bleven 35 hun hele carrière voetballen. Zes werden professioneel, vijf werden geselecteerd voor jeugdlandsteams. Eén werd de meest angstaanjagende voetballer ter wereld.
Erling Haaland: uit een andere vorm
Erling Haaland groeide op als zoon van Alf-Inge Haaland, voormalig speler voor Nottingham Forest, Leeds en Manchester City. In zijn jeugd in Bryne trainde hij slechts één tot twee keer per week, de rest van de tijd speelde hij zelfstandig. Met zijn lengte van ruim twee meter—en gouden paardenstaart—heeft hij zich inmiddels gevestigd als een fenomeen op het wereldtoneel. Maar het meest Noors aan deze blonde aanvaller is hoe hij is opgegroeid. Haaland specialiseerde zich niet meteen in voetbal. Hij langeafstandsskiet, speelde handbal en was zelfs bijzonder goed in het verspringen. Pas later legde hij zich volledig toe op het sport waarin zijn vader hem voor had voorbereid.
De onderliggende structuur: onderzoek naar succes
Sportswetenschapper Martin Erikstad onderzocht jaren later de geheimen van Bryne's systeem. Hij verzamelde gegevens, analyseerde trainingsschema's en interviewde spelers en trainers. Zijn conclusie: om op het hoogste niveau in de populairste sport ter wereld te presteren, heb je twee dingen nodig—'een voordelige genetische aanleg en een vrijwel optimale omgeving'. In Noorwegen telt deelname zwaarder dan trofeeën. Twee derde van de Noorse jongens draagt voetbalschoenen op hun elfde. Het land is zo toegewijd aan gelijkwaardige kansen en sport voor iedereen, dat kinderen pas op hun dertiende naar talent worden ingedeeld. Bij die leeftijd zijn veel Amerikaanse talenten al uitgeput.
Faciliteiten en vrijheid
Een cruciaal element was de bouw van een overdekte sporthal toen Haaland nog klein was. Het complex lag in het centrum van Bryne, was altijd open en gemakkelijk bereikbaar. Elke zaterdagochtend speelden Haaland en zijn vrienden daar uren op het kunstgras—niet in minibusjes onderweg naar toernooien uren verderop, zoals in Amerika gebruikelijk is. Noorweegse jeugdteams reizen amper, ze spelen tegen lokale clubs. Die wedstrijden zijn zo diep Noors dat de jongens net zo goed sinaasappels kunnen ruilen voor bruine kaas. Toch is de filosofie niet veranderd, ook niet nu Haaland's selectie mogelijk de halve finales van het wereldkampioenschap bereikt.
Een ander waardensysteem
De Noorse aanpak staat haaks op het Amerikaanse model van jeugdsport. Waar Amerika selectie en competitie centraal stelt, fokust Noorwegen op brede deelname, individuele ontwikkeling en het niet beoordelen van menselijke waarde naar voetbaltalent. Zoals Haalands jeugdtrainer uit Bryne het stelde: 'We meten iemands waarde niet af aan of hij goed of slecht voetbal speelt.' That philosophy—raising talent within a system that refuses to sort winners and losers—has produced one of soccer's most fearsome strikers.
Gerelateerd
Bron: Via Hindustan Times (GNews)
Reacties
- Wees de eerste die reageert.