Pierre Semudenge schrijft boek over vlucht uit Rwanda: voetbal als reddingslijn in Groningen
Pierre Semudenge ontsnapte als kind aan de Rwandese genocide van 1994 en zwierf jaren door vluchtelingenkampen voordat hij in Groningen aankwam. In zijn boek 'Het regent maar ik word niet nat' beschrijft hij hoe voetbal zijn leven veranderde: eerst bij VV Ezinge, later ontdekt door FC Groningen. Hoewel hij geen profcarrière in Nederland maakte, bleef de sport zijn houvast. Nu helpt hij als mentaalcoach jonge topsporters.
Vlucht en aankomst in Nederland
In 1994 ontvluchtte Pierre Semudenge met zijn familie Rwanda toen Hutu-milities genocide pleegden op honderdduizenden Tutsi's en gematigde Hutu's. Zijn vader bleef achter; tijdens de vlucht raakten gezinsleden gescheiden. Met zijn zus en zwager belandde hij uiteindelijk in het azc in Winsum. Het moment waarop de zeven jarige Semudenge voor het eerst sneeuw zag – iets wat hij niet begreep – werd de titel van zijn boek: 'Het regent maar ik word niet nat'.
Groeiend op in Ezinge tussen discriminatie en voetbal
Na Winsum verhuisde Semudenge naar Ezinge, waar hij opgroeide. Hij ondervond discriminatie van dorpsgenoten, maar vond vrijheid en verbinding op het voetbalveld achter zijn huis. 'Het kampke noemden we dat,' herinnert hij zich. 'Ik was een snelle jongen, dus iedereen wilde graag bij mij in het team.' Voetbal werd zijn lingua franca – een manier om ondanks taalbarrière en cultuurverschillen contact te maken. 'Ze wisten misschien niet goed wat ze met ons aan moesten. Ik kon toen niet lezen en schrijven, sprak geen Nederlands. Voetbal is wellicht de universele taal die ons samenbracht.'
FC Groningen brengt ommekeer
Terwijl Semudenge voor VV Ezinge voetbalde, werd hij gescout door FC Groningen. Dit markeert een keerpunt in zijn leven. De club reilde hem dagelijks naar trainingen, eerst via meneer Bos, later via Piet Fransen. Dit had enorme impact in Ezinge: de scheldwoorden, intimidatie en discriminatie transformeerden langzaam in bewondering en nieuwsgierigheid. 'Opeens wilden mensen wel met mij geassocieerd worden,' schrijft hij in zijn boek. Toenmalig trainer Erik Muntendam zag een begaafd, sterke jongeling, maar was zich niet bewust van diens achtergrond als vluchteling.
Voetbalcarrière buiten Nederland
Hoewel Semudenge niet als prof doorbreekt bij FC Groningen, houdt voetbal hem overeind. Via Amerika komt hij uiteindelijk in Roemenië terecht, waar hij voor verschillende profclubs speelt. Tegenwoordig runt hij zijn eigen bedrijf in mentale begeleiding van jonge topsporters.
Boek als stem voor lotgenoten
Semudenge schreef dit boek in een fase waarin het leven hem toelacht. Maar hij erkent dat veel lotgenoten minder geluk hebben: sommigen zijn aan de zijlijn van de maatschappij beland, anderen worstelen met psychische problemen of sociale druk. 'Ik schreef dit boek om mensen zoals ik een stem in het gezicht te geven. Maar ook als handreiking naar mensen die anders een gedachte hebben over wie wel of niet bij Nederland horen.' Zijn verhaal is in de eerste plaats een bewijs dat discriminatie en verlies op kunnen wegen tegen vergetelheid – maar ook dat voetbal en menselijkheid werkelijk kunnen verbinden.
Gerelateerd
Bron: Via RTV Noord (GNews)
Reacties
- Wees de eerste die reageert.