Van digitale woestijn naar high-tech stadion: hoe Borussia Dortmund de Bundesliga in het internetperk trok
Till Oldemeyer was 23 jaar IT-chef van Borussia Dortmund en herinnerden zich onlangs hoe primitief de digitale infrastructuur van Duitse voetbalclubs in het jaar 2000 was. Het duurde tot de Wereldkampioenschap voetbal 2006 voordat stadions massaal in de moderne technologie investeerden.
Een digitale zandvlakte
Wie na 2006 geboren is, kent het als vanzelfsprekend: gratis wifi in elk Bundesliga-stadion, QR-codes op kaartjes, digitale betalingen, trainers met iPads en cameracrew's die tientallen hoeken vastleggen. Voor jongvolwassenen van twintig jaar voelt dat allemaal volkomen normaal aan. Toch was dit decennium geleden haast ondenkbaar. Toen Oldemeyer in het jaar 2000 begon als IT-chef bij Borussia Dortmund, trof hij een compleet vakuüm aan. "Vanuit IT-perspectief vond ik een woestijn voor," verklaarde hij onlangs tijdens een lezing van IT-dienstverlener meco GmbH in Ravensburg. En Oldemeyer was geen uitzondering – vrijwel elke topclub in Duitsland bevond zich in dezelfde situatie. Het internet werd door clubbestuurders voornamelijk gezien als een kostenpost, niet als gereedschap voor supporters, spelers, trainers en journalisten.
Twee trage verbindingen en een verstorende magnetron
Tot 2004 beschikten de Dortmund-stadions over slechts twee WLAN-verbindingen van Telekom – beide waren traag en vatbaar voor storingen. Een illustratieve anekdote toont hoe primitief de situatie was: in het persbureau werd een draadloos netwerk ingericht zodat verslaggevers hun berichtgeving naar redacties konden sturen. Regelmatig viel de verbinding uit, juist in de rust en na het eindsignaal. Bij tests werkte alles feilloos, dus niemand kon de oorzaak vatten. De culprit bleek een keukenmicrogolf. Elke keer dat maaltijden in de VIP-lounges werden opgewarmd, crashte het netwerk – beide systemen gebruikten dezelfde radiofrequentie. De club wilde echter geen geld uittrekken voor vervangende apparatuur. Zelfs het aanschaffen van een elektronisch kassasysteem voor de fanshop werd afgewezen. "Steeds werd gezegd dat het ook met de oude kassa kon," herinnert Oldemeyer zich.
De WK 2006 als katalysator
De digitale revolutie in Duitse voetbalstadions kwam voort uit een externe prikkel: het Wereldkampioenschap 2006. De FIFA verplichtte alle stadionexploitanten het draadloze netwerk uit te breiden, zodat tv-uitzendingen in HD-kwaliteit gegarandeerd waren. Om de kosten te drukken, werkten veel speelstadions samen met andere Bundesliga-clubs wier accommodaties eveneens technologisch achterliepen. Op die manier konden zij gezamenlijk grote bandbreedtepakketten aanschaffen. Bij Borussia Dortmund legde men preventief kilometers aan kabels aan. "We hebben in het Westfalenstadion een redundant netwerk gebouwd en veel reservecapaciteit ingebouwd," zei Oldemeyer, "omdat we voelden dat de digitale eisen na de WK nog flink zouden groeien." Die vooruitziende blik bleek terecht – tot vandaag toe.
Groeiende complexiteit en beveiligingsrisico's
Met de technologische vooruitgang groeide ook het personeelsbestand. In 2000 bestond de IT-afdeling van Borussia Dortmund uit 1,5 medewerkers; vandaag zijn het er 23. Tegelijk stijgen de beveiligingsvereisten exponentieel. Het systeem van de club is naar Oldemey's zeggen nog nooit succesvol gehackt, maar er was wel een inbraak op openbare spelersdata. Hierdoor werd ex-aanvaller Luca Toni van AS Roma onjuist gelinkt aan Dortmund. "Veel fans dachten dat we Luca Toni hadden aangetrokken," lacht Oldemeyer, "het bestuur raakte behoorlijk in paniek." Al kan een grote cyberaanval nooit helemaal worden uitgesloten, de beveiligingssystemen van moderne Bundesliga-clubs zijn volgens hem up-to-date.
Gerelateerd
Bron: Via Nordkurier (GNews)
Reacties
- Wees de eerste die reageert.