Zidane keert terug: twintig jaar na het drama van 2006 wacht Frankrijk op Italië
Zinedine Zidane staat opnieuw tegenover Italië als bondscoach van Frankrijk. Twintig jaar na de omstreden finale van 2006 in Berlijn krijgt de legende een revanche, nu vanaf de zijlijn. Voor beide landen een confrontatie vol geschiedenis.
De terugronde met een legende
Zinedine Zidane staat wederom tegenover Italië, maar deze keer niet als speler. Als bondscoach van Frankrijk begeleidt hij zijn nationale ploeg tegen de Azzurri—een confrontatie die twee decennia van voetbalherinneringen oproept. Het duel speelt zich af op Frans grondgebied, op dezelfde plek waar Zidane zich in 1998 onsterfelijk maakte met twee kopbalgoals tegen Brazilië in de halve finale van het Wereldkampioenschap. Dat Frankrijk onder leiding van Zidane een van de sterkst bezette selecties ter wereld aanvoert, onderstreept zijn aanzien. Samen met Spanje beschikt Frankrijk over de grootste voetbalkwaliteit op zowel veld als in de technische staf. Zidane zelf heeft bewezen dat mediocriteit geen plek inneemt in zijn leven, noch als speler, noch als trainer.
Een loopbaan gevuld met meesterwerk
Zidane introduceerde zichzelf aan Europa op 19 maart 1996, toen hij met Bordeaux AC Milan ondersteboven speelde in de Europacup II. Zijn techniek—die perfecte balcontrole, het dodelijke dribbelen, de chirurgisch precieze vrije trap—plaatsen hem zonder twijfel in de top tien van alle voetballers ooit. Juventus haalde hem naar Turijn, waar hij onder meer met een schitterende treffer tegen Inter in oktober 1997 voetbalkunst bedreef op het niveau van zuivere poëzie. Zijn jaren in Spanje onder het Real Madrid-vlag brachten rolades, panenka's, fantastische stops en visionaire assists voort. Als coach won hij drie opeenvolgende Champions League-titels met Real Madrid, een niet eerder vertoonde prestatie. Daarna keerde hij terug naar Spanje voor nog een La Liga-titel, voordat hij zich aanmeldde voor het bondscoachschap van Frankrijk—een keuze die aansluit bij zijn hoge standaarden.
Het drama van Berlijn en de revanche
Italië kent Zidane vooral van twee momenten: het leed en het triumph. Op het Wereldkampioenschap van 1998 strafte Frankrijk de Azzurri af in de kwartfinale op het Stade de France. Twee jaar later diende hij op Euro 2000 opnieuw pijn toe in dezelfde finale. Maar 2006 draaide het tij. In de finale van Duitsland raken de emoties verhit, en het wordt het moment dat Zidane voor altijd blijft hangen in Italiaans geheugen: zijn kopbal tegen Marco Materazzi, zijn rode kaart en die berucht geworden beelden van de uitgesloten kampioen die zonder blik of bloe langs de belangrijkste voetbaltrofee loopt. Voor Italië betekende het zijn vierde wereldtitel; voor Zidane een vertrek dat hem voorgoed tekende.
Twintig jaar later: poëzie tegen praktijk
Nu ziet Italië hem teruggekomen, kalm en vakkundig vanaf de bank. Zidane begeleidt zijn spelers met dezelfde verfijning waarmee hij ooit zelf voetbalde—en de Italianen kunnen goed zien hoe hij bijvoorbeeld Ousmane Dembélé in de juiste positie dirigeert, alsof het één van zijn eigen acties is. Maar voor Italië is het moment aangebroken om niet alleen toeschouwer te zijn. De Azzurri kennen dat gevoel maar al te goed: decennialang aan de zijlijn staan terwijl anderen schitteren op het grootste toneel. Die periode wil Italië graag achter zich laten. Zidanes poëzie zal altijd deel uitmaken van het Italiaanse voetbalgeheugen, maar nu is het moment voor nuchterheid—voor punten, voor wil, voor bewijzen dat Italië nog steeds bestaat.
Gerelateerd
Bron: Via Sport Mediaset (GNews)
Reacties
- Wees de eerste die reageert.