Engeland moet dieper nadenken: waarom geld alleen niet volstaat
Na het uitscheiden op het WK onder Thomas Tuchel weigert de Engelse voetbalbond fundamentele vragen te stellen. Een gebrekkige tactische aanpak en het gebrek aan een duidelijke voetbalidentiteit blijken de werkelijke problemen — niet de afwezigheid van een dure toptrainer.
Investeringen zonder visie
De Engelse voetbalbond zette in op Thomas Tuchel als bewezen winnaar, maar botste tegen vertrouwde tegenstand aan. Na het uitscheiden verscheen slechts een oppervlakkige verklaring: spelers en trainer gaven alles. Intern echter: geen sprake van kritische reflectie, geen overwegingen voor verandering. De bond is volledig achter Tuchel, overtuigd dat hij Engeland naar de winst op het thuistoernooiEuro 2028 zal leiden. Dat is problematisch. Tuchel werd aangesteld vanwege zijn reputatie als tactisch genie en kampioenmacher. Toch toonde hij juist de meest primitieve tactische inzet — die de spelers een plek in de geschiedenis kostte. Kritiek op hun 'geloof' volgt, maar de vraag rijst: hoe kan dit vertrouwen niet breken?
Het paradox van rijkdom
Het voelt onrechtvaardig voor veel Engelse supporters: 62 jaar zonder een groot toernooi, terwijl financieel amper beperkingen gelden. Maar daar schuilt juist een voetbalrecht in deze uitkomst. Het is gezond voor het internationale voetbal dat een van 's werelds rijkste landen niet automatisch wint door simpelweg de duurste coach aan te stellen. Wat zou dat bericht zijn? Dat geld alles oplost? In de clubvoetbal gebeurt dat al te veel. Op internationaal niveau mag het niet dezelfde weg gaan. Diepere ideeën zijn nodig — en de bond zou wijzer zijn door gedwongen te worden erover na te denken. De eerste signalen suggereren echter: dat gebeurt niet.
Een productiemachine zonder plan
Engeland heeft zijn welvaart slim ingezet. De Elite Player Performance Plan creëerde een voetbalbouwketen waar veel landen jaloers op zijn — een onophoudelijke stroom talenten, vooral in bepaalde posities. Dat werkt. Maar het is een systeem zonder groter doel. Dat is waar Tuchels aanstelling centraal staat in een breder debat. Hij was vrijwel de enige die hardop dacht aan identiteit: hij sprak van voetbal met 'Premier League-stijl' — intensiteit die past bij Engelse kwaliteiten. De werkelijkheid? Compleet anders. Buiten vijftien minuten tegen Kroatië speelde hij nooit zo'n voetbal. In plaats van door eigen gedachte te groeien, kozen de autoriteiten opnieuw voor het Premier League-antwoord: betalen om het op te lossen. Geen doordenken.
Controle en diepgang ontbreken
Engeland produceert niet de type middenvelder die wedstrijden beheerst — wat mogelijk verband houdt met tactische oppervlakkigheid en onvoldoende spelverstand. Het is schrijnend hoe hetzelfde patroon zich herhaalt: 2016, 2010, 1998. Engeland verliest van het eerste echte team dat het tegenkomt, onvermogen om de wedstrijd te controleren. Dat klinkt hard wanneer Engeland zo dicht bij twee opeenvolgende grote finales stond, maar dat is precies de lijn tussen succes en falen. Rijkdom creëert voldoende kwaliteit om ver te komen — maar het einde bereiken vraagt iets diepers.
De Spaanse les
Bijna vier jaar op rij speelden Engeland en Spanje in grote toernooinfinales: vrouwen-WK, mannen-EK, vrouwen-EK, en nu niet (mannen-WK). Het patroon is identiek: Spanje domineert, Engeland worstel rond de randen. De twee managers die Engeland uit de recente grote toernooien speelden — Lionel Scaloni en Luis de la Fuente — zijn klassieke federatiemensen, bekend met hun voetbalcultuur. De bond zou nooit naar zulke namen kijken: waar is hun Champions League? Toch is dat juist hun waarde. De la Fuente werkte als kind met veel Spaanse spelers. Engeland heeft zo'n idee niet. Wel ontstaan er trainers in het systeem: Lee Carsley bijvoorbeeld. Zijn zes wedstrijden toonden vaker en beter voetbal dan Tuchels bewind. Voor Engeland hem aan te stellen lijkt bespottelijk — maar dezelfde reactie volgde toen Scaloni en De la Fuente benoemd werden.
Nationaliteit is niet het punt
Dit heeft niets te maken met Tuchel omdat hij Duits is. Het gaat erom dat de Engelse voetbalautoriteiten geen helder idee hebben van wat een Engels team moet zijn. Tot dat helder wordt, zullen meer gelden en meer toptrainers de fundamentele vraag niet beantwoorden.
Related
Source: Via The Independent (GNews)
Comments
- Be the first to comment.