Zestig jaar wachten: Engeland's World Cup-ellende in cijfers
Sinds Bobby Moore in 1966 de Jules Rimet-trofee omhooghield, wacht Engeland nog altijd op een tweede wereldtitel. De recente verliesbeurt tegen Argentinië onderstreept een pijnlijke statistiek: in zes decennia hebben meer dan 450 speelmakers, 15 managers en talloze memorabele momenten niet kunnen breken wat Alf Ramsey in 1966 bereikte.
Het moment dat alles begon — en sindsdien niets meer
Op 30 juli 1966 klom Bobby Moore de trappen van Wembley op om de Jules Rimet-trofee omhoog te houden. Zestig jaar later staat Engeland nog altijd alleen met die ene wereldtitel. Afgelopen woensdag verlengde het gat zich pijnlijk toen Thomas Tuchels selectie een late voorsprong uit handen gaf tegen een door Lionel Messi geïnspireerd Argentinië. Met 2-1 verloren in Atlanta betekende dit ook het missen van een plekje in de WK-finale van 2026. In zes decennia is voetbal veranderd, Groot-Brittannië is veranderd, en de wereld is veranderd — maar Engelse glorie op het wereldtoneel bleef uit.
454 debutanten en nog steeds geen titel
Sinds Engeland West-Duitsland in 1966 met 4-2 na verlenging versloeg, hebben 454 spelers hun interlanddebut voor de Engelse nationale ploeg gemaakt. De eerste was John Hollins, die in mei 1967 tegen Spanje aan de beurt kwam. De meest recente is Liverpool-jongeling Rio Ngumoha, die vorige juni tegen Nieuw-Zeeland debuteerde. Bij de mondiale toernooien sinds 1970 hebben 161 verschillende Engelse voetballers de kleur vertegenwoordigd — van overgebleven leden van Ramseys winnende ploeg tot de huidige generatie die net niet genoeg was.
Vijftien managers op zoek naar het wonder
Niet minder dan vijftien vaste bondscoaches hebben geprobeerd het kunstje van Alf Ramsey over te nemen. Ron Greenwood, Bobby Robson, Glenn Hoddle, Sven-Göran Eriksson, Fabio Capello, Gareth Southgate en Thomas Tuchel hebben elk hun poging gedaan op een wereldkampioenschap, hopend het wachten te beëindigen. Slechts zeven mannen hebben Engeland aanvoerd op een WK sinds 1966: Moore, Mick Mills, Bryan Robson, Alan Shearer, David Beckham, Steven Gerrard en Harry Kane. Geen van hen slaagde erin het goud binnen te halen.
Twaalf keer present, twaalf keer teleurgesteld
Engeland haalde 12 van de 15 wereldkampioenschappen sinds 1966. Telkens kwamen ze dichtbij, telkens het weer mis. De uitschakelingen zijn inmiddels onderdeel van voetballore: een 2-0-voorsprong weggegooid tegen West-Duitsland in 1970, Maradona's 'Hand of God' en 'Goal of the Century' in 1986, Gascoignes tranen in de halve finale van 1990, Beckhams rode kaart tegen Argentinië in 1998, Ronaldinho's legendarische vrije trap in 2002, Lampards onterechte afgekeurde goal in 2010, Kane's gemiste penalty tegen Frankrijk in 2022, en nu weer Argentijnse drama in Atlanta. In drie van de vier halve finales na 1966 — 1990, 2018 en 2026 — stond Engeland op de verliesende kant.
De terugkerende boosdoeners
Sommige tegenstanders zijn aantoonbare nemesis. Duitsland (inclusief West-Duitsland) en Argentinië hebben Engeland elk drie keer uit het WK geschoten sinds 1966. Een dubbelzinning record deed zich slechts twee keer voor in de geschiedenis van WK-halve finales: een team scoort eerst maar verliest alsnog. Beide keren was het Engeland — tegen Kroatië in 2018 en tegen Argentinië in 2026. Ook penalty's werden een vast onderdeel van de engelenteneur. Chris Waddle en Stuart Pearce misten in 1990 tegen West-Duitsland. Beckham's rode kaart in 1998 leidde tot schietstrafverslagenheid tegen Argentinië, maar vier jaar later zette diezelfde Beckham de winnende penalty tegen dezelfde tegenstander om wraak te nemen.
Weltjes krijgen, wereldtitel niet
Sinds 1966 zijn er 30 plekken in WK-finales beschikbaar geweest, maar slechts acht naties hebben ervan geprofiteerd. Duitsland en Argentinië stonden elk zes keer in een finale, Brazilië, Italië en Frankrijk vier keer, Nederland drie keer, Spanje twee keer en Kroatië eenmaal. Engeland staat nog altijd buiten die exclusieve club. Gary Lineker won in 1986 de Gouden Schoen met zes doelpunten. Kane deed dat kunstje dunnetjes over in zowel 2018 als 2026, en dit zomer deelde hij de scoreerslast met Bellingham, die ook zes keer scoorde. Desondanks blijft Moore de enige Engelse aanvoerder die het goud omhooghield.
De hoop blijft leven
Met een nieuw WK-cyclus in aantocht blikt Engeland naar voren met de altijd terugkerende hoop: dat de volgende generatie eindelijk het ding naar huis brengt. Liefst niet nog eens zestig jaar lang wachten.
Related
Source: Via BBC News (GNews)
Comments
- Be the first to comment.