Van 'vriendschappelijke wereldkampioen' tot wereldtopper: het Franse voetbalverhaal onder Deschamps
Frankrijk wist zich onder Didier Deschamps als bondscoach te ontwikkelen van een land met de bijnaam 'vriendschappelijke wereldkampioen' tot wereldtopnatie, met wereldtitels in 1998 en 2018. Het succes van het Franse elftal, aanvankelijk onder Aimé Jacquet en later onder Deschamps, werd mede bepaald door een multicultureel samengestelde ploeg waarin spelers met verschillende culturele achtergronden zoals Zinédine Zidane en Lillian Thuram centraal stonden. Onder het huidige leiderschap van Deschamps en kapitein Kylian Mbappe tracht Frankrijk zijn erfenis voort te zetten met een nieuw offensief elftal.
Van stagnatie naar wereldtitel
Frankrijk kende lange tijd de bijnaam 'wereldkampioen vriendschappelijke wedstrijden' — een spottende karakterisering die de Franse voetbaltraditie geen recht deed. Ondanks de glorieuze jaren van 'le Carré Magique' met Luis Fernández, Jean Tigana, Alain Giresse en Michel Platini in de jaren tachtig, wist Frankrijk zijn potentieel lange tijd niet waar te maken. Na het Europese kampioenschap in 1984 en twee wereldkampioenschappen in de halve finales (1982, 1986) volgde een periode van verval: mislukte kwalificaties voor de wereldkampioenschappen van 1990 en 1994 lieten het Franse voetbal achter in het stof.
Deschamps en Jacquet: het keerpunt van 1998
De aanstelling van Didier Deschamps als kapitein van Les Bleus markeerde een dramatisch keerpunt. Wanneer Aimé Jacquet de toen nog voor Juventus spelende verdediger de aanvoerdersband gaf na het schorsing van Nicolas Anelka vóór het Europese kampioenschap van 1996, noemde de Franse bondscoach zijn nieuwe luitenant liefkozend 'trois pommes' — drie appels — vanwege zijn geringe lengte. Anelka zou later sarcastisch over Deschamps spreken als 'le porteur d'eau', de waterdraager, stellende dat zijn rol beperkt was tot het winnen van de bal. Toch bloeide uit dit partnerschap een belofte op die zou culmineren in de wereldtitelwinst van 1998. Voor het toernooi in Frankrijk instrueerde Jacquet zijn spelers als één eenheid te spelen, en dat boodschap drong door.
De 'Zidane-effect' en multicultureel Frankrijk
De triomf van 1998 was meer dan alleen voetbal: het symboliseerde een nieuw, multicultureel Frankrijk. Zinédine Zidane, zoon van Algerijnse ouders, werd de architect van de titel met twee doelpunten in de eindstrijd tegen Brazilië. Lillian Thuram, held in de halve finales, had wortels in Guadeloupe, terwijl Christian Karembeu in Nieuw-Caledonië werd geboren. Dit elftal incarneerde 'Black, Blanc, Beur' — de voorstelling van Frans multiculturealisme — een filosofie die Deschamps van Jacquet had geleerd en die zijn coaching zou bepalen.
Deschamps' eredivisie als coach
Na zijn succes als kapitein nam Deschamps het roer over als bondscoach, opnieuw onder moeilijke omstandigheden. De beschamende 'busincident' van Knysna in 2010 — toen Nicolas Anelka trainer Raymond Domenech verbaal mishandelde en Patrice Evra een mutiny leidde — liet diepe littekens na. In tegenstelling tot Jacquet, die onmiddellijk na 1998 opstapte, heeft Deschamps volgehouden en een eigen erfenis opgebouwd met een tweede wereldtitel in 2018. Waar Jacquet één glorieus moment schonk, bleef Deschamps bouwen aan continuïteit.
Mbappe als alter ego
Terwijl Deschamps zich voorbereidt op de wereldkampioenschaphalve finale tegen Spanje in Dallas, heeft hij in Kylian Mbappe een alter ego gevonden. Samen vormen zij een nieuwe 'Magic Square' met aanvallers als Ousmane Dembélé, Michaël Olise en Désire Doué. De band tussen coach en kapitein is niet zomaar voetbalkunst: het is de voortzetting van een filosofie waarin multicultureel Frankrijk centraal staat. Frankrijk onder Deschamps en Mbappe heeft zich inmiddels in één adem kunnen noemen met historische maatstaffen — Pelé's drievoudig winnende Brazilië of Ronaldo's Seleção uit de periode 1994-2002.
Related
Source: Via Times of India (GNews)
Comments
- Be the first to comment.