Ken Bates en de donkere jaren van Chelsea: hooliganisme en racisme op Engelse voetbalvelden
In de jaren tachtig bevond Chelsea zich in een crisis met wijdverspreide hooliganisme en racisme onder supporters, waarbij de club in 1979 uit de eerste divisie was gedegradeerd en de beruchte 'Chelsea Headhunters' voor geweld zorgden. Ken Bates kocht Chelsea in 1982 voor één pond en nam schulden van 1,5 miljoen pond op zich, waarna hij doortastend tegen destructieve elementen optrad en de club vanaf 1985 terugkeerde naar de topvlucht. Onder zijn leiding en door maatschappelijke veranderingen groeide Chelsea uit tot een respectabele topclub, hoewel de transformatie van hooliganisme naar een inclusiever voetbal een langdurig proces was waarin ook spelers als Paul Canoville, Chelseas eerste zwarte speler in 1982, een rol speelden.
Een sport in crisis
Het Engelse voetbal van de jaren tachtig stond in scherp contrast met de huidige tijd. Waar vandaag de dag miljoen supporters massaal achter een multicultureel Engeland staan, was het voetbal destijds een bedrijvigheid die door veel beschermd maatschappij als verloren zaak werd gezien. Een beroemde redactioneel commentaar in The Sunday Times uit 1985 karakteriseerde het kernachtig: een 'sloppenwijksport, gespeeld in sloppenwijkstadions en steeds vaker bekeken door sloppenwijkmensen'. De aantallen spraken boekdelen – in het seizoen 1985-86 bereikten de bezoekcijfers in de topvlucht van het Engelse voetbal dieptepunten die sinds de Tweede Wereldoorlog niet waren voorgekomen. Hooliganisme was wijdverbreid, racisme op de tribunes algemeen geaccepteerd, en één club stond hiervoor meer symbool dan welke ander: Chelsea.
Chelsea als risicogebied
De Londense club bevond zich in vrije val. Nadat ze in 1979 uit de eerste divisie waren gedegradeerd, verwaterde hun positie verder terwijl hun aanhang steeds meer voor negatieve berichten zorgde. Het treffen tussen Tottenham en Chelsea in april 1975 op White Hart Lane, waar supporters van beide clubs op het veld elkaar bekampten, markeerde het begin van een decennium van geweld. De hooligan-aanhang van Chelsea, onder de naam 'the Chelsea Headhunters', werd spreekwoordelijk. Een thuiswedstrijd tegen Sunderland in maart 1985 escaleerde zodanig dat de Daily Mirror het de volgende dag typeerde als het moment 'waarop het voetbal ondergrondse diepten van wreedheid bereikt'. Bates, die de verantwoordelijken 'beesten' en 'schorem' noemde, reageerde die zelfde zomer met een controversieel plan: 12 meter hoge elektrisch geladen omheiningen rond de tribunes, omdat die 'werken met landbouwhuisdieren'. Alleen de tussenkomst van de Greater London Council voorkwam dat ze daadwerkelijk onder stroom werden gezet.
De omkering onder Bates
Ken Bates kocht Chelsea in 1982 voor het symbolische bedrag van één pond, terwijl hij schulden van 1,5 miljoen pond op zich nam. Drie jaar later keerde de club terug naar de topvlucht; sinds 1989 verliet het die niet meer en groeide uit tot een titelvinnaar en internationaal gerespecteerde club. Dit herstel vereiste doortastend handelen tegen de destructieve elementen onder de supporters. In hetzelfde jaar dat Bates de controle overnam, debuteerde Paul Canoville als eerste zwarte speler voor Chelsea – tegen Crystal Palace. Bij zijn invalbeurt werd hij uitgefloten door eigen supporters. De weg naar verandering was lang, maar Bates zette stappen. Het maatschappelijke klimaat begon ook elders te verschuiven: vier decennia later is Engeland aanzienlijk toleranter en inclusiever geworden. Hoewel Bates een rol speelde in Chelseas transformatie, maakte ook de voetbalsport als geheel deze evolutie door.
Related
Source: Via The Spectator (GNews)
Comments
- Be the first to comment.