Zidane keert terug naar Brussel: het toneel van zijn meesterschap tegen Portugal op Euro 2000
Zinédine Zidane voert volgende maandag de Franse nationale ploeg aan tegen België in de Ligue des Nations op het Koning Boudewijnstadion in Brussel. Op dezelfde plek gaf de Fransman op 28 juni 2000 tijdens de halve finales van Euro 2000 tegen Portugal een van zijn meest schitterende optredens, dat eindigde met een 2-1 zege na verlenging.
Een voetbalmeesterwerk in Brussel
Het duel tussen Frankrijk en Portugal op het Koning Boudewijnstadion zorgde voor een voorstelling waar nog altijd over wordt gediscussieerd onder toeschouwers die beide deze wedstrijd en het kwartfinale-optreden van Zidane tegen Brazilië (1-0) op het WK 2006 in Frankfurt hebben gezien. Welk moment toonde de Franse middenvelder de meeste gratie en intensiteit in het blauw? Talrijke compilaties online kunnen die vraag niet eenduidig beantwoorden. Frankrijk startte stroef in Brussel. De eerste helft bood weinig glans, met Portugal dat dreigde via Nuno Gomes (19e minuut). Thierry Henry maakte gelijk met een kopbal op voorbereiding van Nicolas Anelka (51e). Fabien Barthez redde Frankrijk met een belangrijke save op een kopbal van Abel Xavier vlak voor het einde van de reguliere speeltijd (90e minuut). In totaal testten de Fransen de Portugese verdediging veel vaker: 18 schoten tegenover slechts vijf.
De gouden penalty die het verschil maakte
In de verlenging viel het moment dat voetbalgeschiedenis zou schrijven. Een voorzet van Sylvain Wiltord raakte de hand van Abel Xavier, waarna de arbitrage een penalty toekende—een primeur: het was voor het eerst in de geschiedenis dat een grensrechter, in dit geval Igor Srmaka uit Bratislava, een strafschop aanwees. Zidane had in zijn carrière voor Frankrijk al drie penalty's gescoord, maar deze zou de eerste uit zijn hand zijn: in 58 eerdere interlands had hij nog nooit vanaf elf meter getrapt. De aangestelde schutter, Youri Djorkaeff, zat op de bank. Zidane stapte naar voren en verklaard later: "Zodra ik de bal oppakte, wist ik precies hoe ik ging schieten." Na heftig protest van de Portugezen voltooide hij in de 117e minuut zijn meesterwerk, schortte Frankrijk alsnog naar de finale van het Europese kampioenschap.
Meer dan alleen een voetballer
Op zijn 28 jaar toonde Zidane een vorm die ver boven zijn niveau op het WK 1998 uitsteeg—wanneer hij weliswaar twee keer scoorde in de finale tegen Brazilië (3-0), maar daarvoor lang niet dezelfde uitstraling had gehad. Dit seizoen was hij fysiek oppermachtig, veel sneller in zijn bewegingen zonder aan technische verfijning in te boeten. Teamgenoot Christophe Dugarry omschreef de transformatie scherp: "Hij is een tovenaar geworden die nu méér het leiderschap in handen neemt. Hij uit zijn emoties meer. Zijn fysieke toestand is schitterend, beter dan op het wereldkampioenschap. Hij doet alles sneller zonder iets van zijn technische gemak te verliezen. Voor de tegenstander gaat het veel te snel, zeker omdat hij graag zijn dribbels blokkeert en piruettes maakt. Voortdurende richtingswisselingen in dat tempo—dat is het ultieme wapen." Precies dat blijft de indruk die de avond in het Koning Boudewijnstadion naliet. Een voetnoot van noodlot: op 23 juni 1984, zijn twaalfde verjaardag, zat de jonge Zidane in het Stade Vélodrome in Marseille en zag Michel Platini in minuut 119 van de halve finale tegen Portugal winnen (3-2). Zestien jaar later volledigde Zidane die cirkel met zijn eigen gouden moment.
Related
Source: Via L'Équipe (GNews)
Comments
- Be the first to comment.