DEG beëindigt 15 jaar titeldorst: hoe Düsseldorf in 1990 Rosenheim en rivalen versloeg
De Düsseldorfer EG en de Starbulls Rosenheim treffen elkaar vrijdag in de Zweite Liga. Bijna vier decennia eerder waren ze elkaar's grootste concurrent in de Duitse Bundesliga. De Duitse-Canadees Manfred Wolf speelde in beide ploegen en beleefde de hoogtepunten van die rivaliteit.
Het lange wachten op goud
Op 25 maart 1990 liep Düsseldorf uit van zijn dak. De Düsseldorfer EG had zojuist zijn eerste landstitel in vijftien jaar binnengehaald, en meer dan tienduizend supporters verzamelden zich rond de Brehmstraße en in de binnenstad om het feest mee te maken. De vreugde was navenant: hoe kon je het de spelers kwalijk nemen dat de fles meer dan eens rondging in de kleedkamer? Met die titel brak de club door een periode van herhaalde tegenslag. Tussen 1980 en 1989 eindigde Düsseldorf vier keer als tweede – telkens net niet genoeg. President Josef Klüh had zich voorgenomen daar verandering in te brengen. Hij pompte vanaf het midden van de jaren tachtig steeds meer geld in de selectie, waarvan Manfred Wolf een van de sleutelfiguren zou worden.
Wolf en de route naar Düsseldorf
Wolf behoorde tot de eerste generatie Deutsch-Kanadiërs – samen met Roy Roedger, Ralph Krueger en Harold Kreis – die in het land van hun ouders en grootouders een nieuw avontuur waagde. In 1980 won hij in Mannheim zijn eerste titel, maar dat zou voorlopig de enige blijven. Rosenheim maakte hem een aantrekkelijk voorstel, maar Wolf wilde in Mannheim blijven. "Ik had daar veel meer geld kunnen verdienen," vertelde Wolf jaren later in de podcast Legenden unter sich, "maar ik voelde me goed en dacht dat we meerdere titels konden halen." Dat werd het niet. Rosenheim pakte in 1982, 1985 en 1989 de titel – telkens ten koste van Wolf's ploegen. De verloren finalesets gnagden aan hem, vooral de zaak van 1989. In het derde duel in Rosenheim liep het uit de hand toen na een 3:1-treffer voor de thuisploeg een massale vechtpartij uitbrak. Scheidsrechter Werner Würth kwam slecht weg, en Düsseldorf verliet volwaardig uit protest het ijs. De wedstrijd werd met 5:0 voor Rosenheim afgegeven; de vierde partij ging naar de Beieren.
Revanche en de machtsovername
Een jaar later was het moment aangebroken. Klüh trok de beurs flink open en vulde de al imposante voorhoede – Lee, Wolf, Roedger en Chris Valentine – aan met Gerd en Bernd Truntschka en de Dieters Hegen en Willmann. Het effect was onmiddellijk. Düsseldorf eindigde als eerste in de groepsfase en bereikte de kwartfinales, al niet zonder kleerscheuren: twee zware nederlagen voor de play-offs, waaronder een 1:10 tegen Hedos München, kost trainer Peter Johansson zijn job. Assistent Petr Hejma nam over en loodste de ploeg naar het einde. München en Schwenningen konden geen weerstand bieden – beide series waren na slechts drie duels beslist. Rosenheim bood meer weerstand. De Beieren wonnen spel één van de finale (4:3) en legden druk op Düsseldorf. Maar het team had bijgeleerd. Twee zeges volgden, Rosenheim egaleerde in spel vier, dus moest de vijfde partij aan de Brehmstraße de beslissing brengen. Dat werd een machtsvertoning: 5:0 na het eerste derde en uiteindelijk 8:2. "Dat wij zo duidelijk konden winnen was een combinatie van fans, adrenaline en misschien wat gelukshokey," zei Wolf. "We kregen een flow en waren niet meer te stoppen." Voor hem was het het perfecte afscheid uit Düsseldorf; voor de club het startschot van hun meest succesvolle periode met vier verdere titels.
Related
Source: Via RP ONLINE (GNews)
Comments
- Be the first to comment.