Marokko herschrijft de voetbalgeschiedenis: hoe een doordacht plan een continent inspireert
Marokko heeft onder bondscoach Mohamed Ouahbi zijn voetbalproject structureel versterkt, wat blijkt uit de plaatsing in de laatste zestien na het uitschakelen van Nederland via penalty's en een zesde plaats op de FIFA-ranglijst, ondanks een drastische vernieuwing van de selectie. Het team speelt agressiever dan onder voorganger Regragui — tegen Brazilië haalde het 49 procent balbezit — en baseert zijn strategie op het systematisch aantrekken van spelers met Marokkaanse roots uit Europa, zoals Hakimi, Mazraoui en Bouaddi, die het land aantrekkelijk vinden vanwege het aantoonbare diepgaande toernooisucces. Met de kwartfinale tegen Canada staat Marokko op het punt opnieuw geschiedenis te schrijven en aan te tonen dat de transformatie van het Marokkaanse voetbal niet voorbijgaand is, wat extra betekenis krijgt omdat het land samen met Portugal en Spanje het WK 2030 organiseert.
Van sprookje naar structureel project
Toen Walid Regragui Marokko in 2022 naar de halve finale van het WK in Qatar loodste, klonk zijn belofte groots: hij wilde zijn land een voetbal-DNA meegeven dat op termijn zou leiden tot wereldtitels. Sceptici vroegen zich af of die prestatie — met zeges op België, Kroatië, Spanje en Portugal — een eenmalige opflakkering was. Marokko had in de laatste vier duels in Qatar immers maar twee doelpunten gescoord en profiteerde meermaals van het falen van tegenstanders. Drie jaar later is het antwoord duidelijk. Marokko staat in de laatste zestien na Nederland te elimineren via penalty's, en noteert een zesde plek op de FIFA-ranglijst. Dat zijn geen toevalligheden meer.
Verjonging zonder verlies van kwaliteit
Opvallend is hoe drastisch de selectie werd vernieuwd. Van de sterkste elf uit 2022 hebben naar verwachting nog slechts vier spelers dezelfde status: doelman Yassine Bounou, backs Achraf Hakimi en Noussair Mazraoui, en middenvelder Azzedine Ounahi. Hakim Ziyech en Sofiane Boufal kwamen sinds 2024 niet meer in actie voor Marokko, Romain Saiss stopte in februari met internationaal voetbal, Nayef Aguerd is geblesseerd en Sofyan Amrabat — actief in de Verenigde Staten — bleef tegen Brazilië en Schotland op de bank. Het meest opvallende absentie: spits Youssef En-Nesyri, de man die in Qatar de aanval zo goed leidde, werd niet eens opgenomen in de selectie. Toch is de ploeg er niet zwakker op geworden. Mohamed Ouahbi, omschreven als een progressievere trainer dan zijn voorganger, stuurde zijn team aan tot 49 procent balbezit tegen Brazilië — een wereld van verschil met de 23 procent tegen Spanje en 27 procent tegen Portugal in Qatar. De xG tegen Brazilië was eveneens beter. Marokko speelt niet langer alleen op de counter.
De kracht van de diaspora
Een cruciale pijler van het Marokkaanse model is het stelselmatig aantrekken van spelers met Marokkaanse roots die elders ter wereld zijn opgegroeid of een carrière hebben opgebouwd. Bondscoach Ouahbi zelf werd geboren in Nederland, net als Mazraoui en Amrabat. Hakimi, Chadi Riad en Brahim Diaz zijn geboren in Spanje. Ayyoub Bouaddi, Neil El Aynouai en Issa Diop komen uit Frankrijk. Chemsdine Talbi en Bilal Al Khannouss zijn van Belgische bodem. Sommigen van hen speelden eerder voor andere landen op jeugdniveau — Diaz maakte zelfs een senior optreden voor Spanje. Toch kozen zij uiteindelijk voor de Marokkaanse vlag, aangetrokken door een project dat aantoonbaar diep in grote toernooien kan doordringen. De penaltyzege op Nederland had daardoor iets symbolisch: Ismael Saibari heeft zijn gehele profloopbaan in de Eredivisie doorgebracht, en Mazraoui en Amrabat werden beiden in Nederland geboren.
Twee uitblinkers die Europa's interesse wekken
Twee namen springen er dit toernooi bovenuit. Lille-middenvelder Ayyoub Bouaddi geldt als een van de revelaties van het WK en trekt de aandacht van een reeks Europese grootmachten, waaronder Arsenal. PSV-aanvaller Ismael Saibari staat op het punt de stap te zetten naar Bayern München — de 25-jarige wordt door de Duitse recordkampioen binnengehaald. Naast deze twee is ook aanvoerder Hakimi een constante factor van wereldklasse. Samen vormen zij de fundering van een ploeg die niet langer alleen van haar organisatie leeft.
Een continent kijkt toe
De historische context maakt de Marokkaanse opmars extra betekenisvol. Van de drie Afrikaanse landen die eerder de kwartfinale bereikten — Kameroen in 1990, Senegal in 2002 en Ghana in 2010 — eindigden twee in hun volgende WK-deelname onderaan in de groepsfase. Senegal kwalificeerde zich vier jaar na hun succes zelfs helemaal niet. Maand zijn co-gastheer van het WK 2030, samen met Portugal en Spanje, en het land ambieert de finale in eigen land te organiseren. Dat is geen toevallige ambitie: Marokko heeft zich van een genegeerde WK-kandidaat ontwikkeld tot een land dat de slotceremonie van het grootste voetbaltoernooi ter wereld wil huisvesten. Nu wacht Canada in de volgende ronde. Een tweede opeenvolgende kwartfinale zou opnieuw geschiedenis betekenen — en het bewijs leveren dat het DNA van het Marokkaanse voetbal structureel aan het veranderen is.
Related
Source: Via The Independent (GNews)
Comments
- Be the first to comment.