Arsène Wenger en Arsenal: dertig jaar nadat David Dein het voetbal in Engeland veranderde
De aanstelling van Arsène Wenger door Arsenal-vicevoorzitter David Dein in 1996 was een keerpunt in de geschiedenis van het Engelse voetbal. Ondanks aanvankelijk skepsis transformeerde de Franse manager niet alleen de club, maar legde hij ook de basis voor de multiculturalistische, geglobaliseerde Premier League van vandaag.
Van 'Arsène Who?' tot voetbalrevolutionair
Toen David Dein op 30 september 1996 aankonddigde dat Arsène Wenger Arsenal zou gaan trainen, was de ontnuchtering voelbaar. Een speler riep luidkeels uit: 'Who the fuck is he?' – een gevoel dat de hele voetbalwereld leek te delen. The London Evening Standard plaatste spotprenten met de tekst 'Arsene Who?' op billboards. Dein, de vicevoorzitter van Arsenal, had weliswaar verzekerd dat het een wereldklasse-aanstelling betrof, maar voor veel mensen bleef de Fransman een volstrekte onbekende. Wat volgde, was echter een van de meest ingrijpende managerbenoemingen in de moderne geschiedenis van het Engelse voetbal. Wenger zou niet alleen bewijzen dat een buitenlandse trainer kon slagen in Engeland, maar hij zou ook het startschot geven voor een onomkeerbaar proces van multiculturalisme dat de Premier League naar een globaal karakter zou trekken. Toen hij in 2018 vertrok, beschikten alle Premier League-clubs over speelersgroepen van wereldwijd niveau – in plaats van het nationaal homogene karakter dat voorheen domineerde.
Een voorbode van buitenlandse managers
Wegens zijn succes bij Arsenal zouden andere Europese trainers volgen: Gérard Houllier en Rafael Benítez in Liverpool, en José Mourinho in Chelsea. Ironisch genoeg kwamen ook minder geslaagde experimenten voort uit Wengers baanbrekende rol – tottenham's aanstellingen van Christian Gross en Jacques Santini waren ongelukkige vervolgstappen. Wenger kwam op het perfecte moment. Tony Blair stond op het punt premier te worden, Europa was in beweging en Sky TV pompte miljarden in het Engelse voetbal. Sir Alex Ferguson waarschuwde aanvankelijk dat Wenger 'uit Japan kom' en 'niets van het Engelse spel afwist', wat het begin was van een jarenlange vete die Ferguson als 'giftig' zou omschrijven. Toch erkenden zelfs de bastions van het Engelse voetbal later zijn belang. Neil Warnock verklaarkte: 'Wenger veranderde het hele verloop van het voetbal. Hij dwong iedereen in het vak om in te zien dat je mee moest groeien met de ontwikkelingen.'
De introductie van professionalisme en voeding
Wenger arriveerde als 'Le Professeur' – bekend vanwege zijn bril, zijn spreekwoord van vijf talen en zijn academische uitstraling. Ian Wright plagde hem, noemde hem 'Clouseau' vanwege zijn lomp gedrag. Toch bracht hij revolutionaire methoden mee. Dr. Yann Rougier werd sportkundige bij Arsenal en introduceerde voedings- en trainingsinnovaties die Ferguson aanvankelijk met wantrouwen begroette. Toen Glenn Hoddle, een Wenger-leerling van Monaco, Rougier meenam naar het WK 1998 en English United-spelers vol lof terugkwamen over zijn voedingsaanpak, eiste Ferguson FA-onderzoeken. Wat toen revolutionair leek – creatinesupplementen, massagetherapie, warming-down – is nu standaard. Chocolade werd op Arsenal verboden, maar linkerverdediger Nigel Winterburn onthulde later dat spelers stiekem Mars-repen onder de tafel aten zodra Wenger zijn blik afwendde. De 'Evian-broccoli-dieet' kwam op het moment dat Tony Adams zichzelf ontmaskerde als alcoholist. Dankzij Wengers voedingsstricturen en zijn eigen nuchtere lifestyle transformeerde Adams van 'ezeltje' tot voetballer in topvorm – iets wat onder Engelse voetballers vandaag de dag gemeengoed is.
Voetbalkunst en voetbalwetenschap
Wengers eerste Premier League-titel in 1998 toonde zijn voetbalkunst. Bij een 4-0-overwinning tegen Everton zag je zijn visie: Steve Bould gleed uit de verdediging en gaf een perfecte pass op de aanstormende Tony Adams, die afmaakte. Commentator Martin Tyler riep verrast: 'Would you believe it?!' – het voelde als een revolution. Wenger hield een sterke Engelse kern vast – Adams, Winterburn en anderen – en groeide die samen met Patrick Vieira, Emmanuel Petit, Marc Overmars en Dennis Bergkamp. Later kwamen Thierry Henry, Robert Pires en Freddie Ljungberg om de Invincibles-periode in te luiden. Arsenal waren ook pioniers in data-analyse: ze tekenden als eerste club bij ProZone om prestaties met statistieken te analyseren. Wenger werkte met Franse osteopaat Philippe Boixel en Engelse psycholoog David Elliott. Glenn Hoddle, die zelf Wengers methodes had ondergaan bij Monaco, zei: 'We waren in het donker vergeleken met wat hij introduceerde. Ik had nooit eerder massages gehad of warming-downs gedaan. Ik werd flexibeler en fitter dan ooit.' Pochi hoewel Fergusons succespalmarès indrukwekkender was, zou Wengers invloed op het moderne Engelse voetbal groter worden. Weinig innovaties in het hedendaagse voetbal zijn niet door hem geïnitieerd – hij werd slachtoffer van zijn eigen succes, toen zijn methodes gemeengoed werden.
Related
Source: Via The Guardian (GNews)
Comments
- Be the first to comment.