Iffy Onuora: van zwarte fan zonder zwarte spelers tot architect van inclusie in Premier League
Iffy Onuora, hoofd diversity en inclusie van de Premier League, blikt terug op zijn jaren als Everton-supporter toen de club geen zwarte spelers had en hij een van de weinige zwarte gezichten op de tribunes was. Hij spreekt over de transformatie die Kevin Campbell voor de club betekende en de voortdurende strijd tegen racisme in het voetbal.
Onuora: Everton-supporter in andere tijden
Iffy Onuora is al een heel voetballeven verbonden aan Everton. De 59-jarige, die nu als eerste in zijn rol hoofd equality, diversity and inclusion voor de Premier League fungeert, groeide op op de tribunes van Goodison Park in een tijd die hij zelf omschrijft als ongemakkelijk. "Ik was een van de weinige zwarte gezichten onder de toeschouwers, en er waren geen zwarte spelers in het elftal waar ik van hield," zei Onuora onlangs, toen hij sprak op de lancering van een tentoonstelling over Evertons eerste elf zwarte spelers. Onuora werd geboren in Glasgow maar verhuisde als kind naar Merseyside. Hij bijzondere herinneringen aan Goodison in de jaren tachtig, toen hij keek naar legendarische spelers als Bob Latchford en Duncan McKenzie, en later naar de gloriejaren onder trainer Howard Kendall met Peter Reid en Andy Gray. Hoewel hij zelf profvoetballer werd, speelde hij in de lagere Engelse divisies voor clubs als Huddersfield Town, Gillingham, Wycombe Wanderers en Tranmere Rovers—nooit voor zijn geliefde Blues. "Ik had een redelijke carrière, maar ik was niet goed genoeg om voor Everton te spelen, wat altijd mijn droom was. Dat blijft in je hart zitten."
Kevin Campbell: een keerpunt voor Everton en zwarte voetballers
Voor Onuora was Kevin Campbell, Evertons eerste zwarte aanvoerder, een transformatief moment voor de club. Campbell overleed, maar zijn erfenis staat centraal in Onuora's kijk op de vooruitgang van Everton. "Super Kev was een echt keerpunt," aldus Onuora. "Hij baande een weg zowel op als buiten het veld. Ik heb hem een paar keer ontmoet—hij had een warme uitstraling en was een echte gentleman. Ik heb nooit iemand slecht over Kevin horen spreken, wat heel zeldzaam is in het voetbal." Onuora benadrukt hoe belangrijk Campbell was voor zwarte supporters van zijn leeftijd die onzeker waren over bepaalde aspecten van het fanwezen. "Je kunt de betekenis van iemand als Kevin niet overschatten," zei hij. "Voor mensen zoals ik, die Everton altijd hebben gewaardeerd maar nerveus waren over bepaalde kanten ervan, was het cruciaal om iemand als hem in het shirt te zien en door het publiek vereerd te zien worden." Campbell vertegenwoordigde meer dan talent; hij werd een symbool voor de strijd van zwarte voetballers in de stad, vooral voor tweede en derde generaties Britten.
Daniel Amokachi en de trage verschuiving naar diversiteit
Voordat Campbell zijn stempel zou zetten, arriveerde Daniel Amokachi in 1994 bij Everton. Onuora erkent zijn bijdrage, maar ziet het als onderdeel van een grotere context. "Daniel kwam na de Wereldbeker en had aanzien, maar hij had het moeilijk als zwarte, niet-Britse speler. Je wist niet hoe bepaalde nuances zouden uitpakken," vertelde Onuora. In dezelfde periode hadden Liverpool-rivaal Liverpool al vooruitgang geboekt met John Barnes, Michael Thomas en Mark Walters (die Everton had willen aantrekken). "Everton bleef bijna koppig volledig wit. Maar wat Kevin Campbell als zwarte Brit deed, bracht dat thuis. Hij werd het gezicht van vooruitgang."
Racisme in het voetbal: van toen tot nu
Onuora waarschuwt dat racisme niet verdwenen is. Hij verwijst naar Alex Williams, oud-keeper van Manchester City die later voor zijn werk met jonge mensen een MBE ontving. Williams werkte met Evertons Neville Southall, maar onderging racistische scheldpartijen van publiek terwijl grote voetballers als Southall en Peter Reid hem verdedigden. "Er waren altijd mensen in de Everton-familie die het juiste deden," zei Onuora. Vandaag de dag, in een Premier League met multiculturele elftallen van wereldklasse, ziet Onuora alarmsignalen. "Racisme kruipt terug naar boven," waarschuwt hij. Hij voert economische factoren aan—de financiële crisis van 2008, COVID-19 en de Black Lives Matter-beweging—en social media als versnellers. "In moeilijke tijden moeten we herinnerd worden van waar we vandaan komen en wat dit tot gevolg heeft gehad. Voetbal is een geweldig platform voor dat verhaal."
Van speler tot activist: Onuora's rol in de Premier League
Tien jaar geleden, net na zijn speelcarrière, had Onuora gedacht als coach in het voetbal te blijven. Maar COVID-19, de dood van George Floyd en Black Lives Matter hebben zijn koers veranderd. Hij voelt zich nu geroepen als diversity-leider. "Ik ben altijd al een beetje activistisch ingesteld, al sinds mijn jeugd op Merseyside," zei hij. "Dat is typisch Merseyside—en Glasgow—je hebt religie, politiek, voetbal, alles door elkaar. Je bent ergens voor of ergens tegen, nooit iets ertussenin." Zijn rol bij de Premier League ziet hij als een verantwoordelijkheid in gesprekken meewerken en ze in de juiste richting sturen. "Het voetbal heeft altijd voorgegaan op deze dingen, en het is een enorm voorrecht voor mij om nog steeds betrokken te zijn in het spel dat ik liefheb en een verschil te proberen te maken."
Related
Source: Via Liverpool Echo (GNews)
Comments
- Be the first to comment.