Spanje tegen Argentinië: volle bak of Messi's kroon?
Spanje en Argentinië strijden zondag om het wereldkampioenschap voetbal. Voor Argentinië gaat het om geschiedenis: het land kan de eerste worden sinds Brazilië in 1962 die de wereldbeker verdedigt. Voor Spanje dreigt het een gemiste kans voor een wereldwijd en Europees dubbel.
Twee visies op dezelfde finale
Spanje staat tussen Argentinië en iets wat slechts één land sinds 1962 heeft gedaan: het wereldkampioenschap behouden. Voor de Spanjaarden geldt het omgekeerde: zij kunnen geschiedenis schrijven door zowel de wereldbeker als het Europees kampioenschap te winnen – een dubbel die nog niemand in dit toernooi heeft bereikt. De finale in New Jersey wordt de ontmoeting van twee compleet verschillende voetbalfilosofieën. De ene ploeg speelt voetbal van technische verfijning en beheersing. De andere laat zich nooit onderuit zetten en heeft in Lionel Messi dé talisman die wedstrijden wint.
Argentinië's onverzwakte passie
Messi's loopbaan hangt aan deze eindstrijd. Er waren momenten waarop zijn afscheid aanstaande leek, maar Argentinië heeft zich telkens weten op te richten. Een zege betekent dat Messi voorbij gaat waar zelfs Diego Maradona niet is geweest. Argentinië speelt door Messi, maar ook voor hem, en die combinatie van voetbalkwaliteit en emotionele doelgerichtheid maakt hen uitzonderlijk onder druk. Engeland, Zwitserland, Egypte en Kaapverdië hebben dat ondervonden. Net als MS Dhoni in zijn beste jaren, blijven Argentijnse voetballers kalm als het erop aankomt – en dat verplaatst de paniek naar de tegenstander.
Cijfers liegen niet
Het duel tussen Lamine Yamal en Messi levert inderdaad een titelvoet op, maar voetbal is complexer. Argentinië heeft in dit toernooi 19 goals gemaakt, het meest van iedereen. Spanje heeft er slechts één weggegeven, het minst van alle ploegen. Spanje overmeesterde Frankrijk in de halve finale, maar wat volgt is een heel ander verhaal.
Momenten die generaties overleven
De WorldCup staat bekend om taferelen die decennia meegaan: Pelé's passeerachtig tegen Uruguay, Maradonas magische vier minuten, Mbappé's treffer tegen Marokko – dit soort momenten bepalen hoe we een toernooi herinneren. Messi alleen kan al zes edities definiëren. Daarom zijn de tranen van Paul Gascoigne en Roger Milla's dispossessie van Jose Higuita, 36 jaar geleden, nog altijd vers in het geheugen. Dezelfde duurzaamheid wacht op Lucas Digne en Thomas Tuchel.
Tuchel's fout in de halve finale
Tuchel werd aangesteld om Engeland een tweede ster te geven. Via de kwalificatiewedstrijden, met zijn strenge aanpak van Jude Bellingham en vooral door zijn tactische wissels, toonde hij aan waarom hij tot voetbals elite behoort – iemand die Manchester City kon stoppen en Chelsea de Champions League kon winnen. In de halve finale tegen Argentinië sloeg hij echter om in defensieve voorzichtigheid, wat Argentinië de deur openzette. Drie keer wereldkampioen, met 's werelds beste voetballer in de gelederen, en toch koos Tuchel voor een afdichtingsstrategie. Engeland had spelers op de bank – Marcus Rashford, Bukayo Saka – die Argentinië hadden kunnen ontregelen, maar ze bleven zitten.
Digne's ontluistering
Ter zake Digne: de linksback is 32 jaar. Dit kan zijn laatste wereldkampioenschap zijn. Dat hij niet zag waar Lamine Yamal stond – de voormalig U20-wereldkampioen van Paris St-Germain en Barcelona, die zich in de Premier League heeft gevestigd – zal zijn nagedachtenis bepalen. Tot het moment dat Yamal scoorde, had Spanje het balbezit. Maar zodra Spanje op voorsprong kwam, liepen zij Frankrijk methodisch uit elkaar. Yamal domineerde Digne aan de zijlijn en won zelfs een strafschop, maar zijn defensieve werk was minstens zo belangrijk. Dat is het verschil: waarom Spanje onneembaar was tegen een ploeg vol aanvallers van wereldklas.
Spanje's meesterwerk in bezit
Met drie verdedigers en twee midfielders steeds beschermend rond doelman Unai Simon, liet Spanje Frankrijk geen ruimte. Mbappé zei het kernachtig: "Je besteedt zoveel energie aan het achtervolgen van de bal dat je al uitgeput bent voor je hem hebt." Pedro Porro maakte van de nacht van Digne's lijden zijn glorieuze moment. Het is één ding om dit te plannen, heel anders om het uit te voeren tegen een ploeg die tot de halve finale op alles een antwoord had. Frankrijk raakte uitgeput. Passes werden overgeslagen, aanvallers als Désiré Doué aarzelden zelfs toen Simon zijn doel verliet. Spanje stikte Frankrijk af: passagerichting werd geblokkeerd, de linies werden dicht. Michael Olise kwam in het spel met vijf assists, maar verloor de bal 20 keer, voltooide geen enkele dribbel en haalde niet eens het einde. Jürgen Klopp noemde het terecht: "Dit is een team dat samenwerkt, het systeem vertrouwt, voor elkaar offert. Voetbal op dit niveau verdient respect." Voetbal is te ingewikkeld voor perfectie, maar Spanje komt er dicht bij. Kunnen zij dat volhouden?
Related
Source: Via Hindustan Times (GNews)
Comments
- Be the first to comment.