Cécile Furlan over strijd van ex-Brest-trainer tegen neurodegeneratieve ziekte: 'Het zien verdwijnen is grote pijn'
Jean-Marc Furlan (68), de trainer die Stade Brest terugbracht naar Ligue 1, kampt met een neurodegeneratieve aandoening. Zijn echtgenote Cécile beschrijft in een boek dat donderdag 1 oktober uitkwam hoe zij en haar man met de ziekte omgaan en hoe deze mogelijk voortkomt uit zijn voetbalcarrière.
De mogelijke oorzaak: voetbal en hersenletsel
Cécile Furlan wijst op het verband tussen neurodegeneratieve ziekten en hersenletsel. Terwijl commotio's een duidelijk gevestigd risico vormen, zijn gevolgen van koppen minder eenduidig, hoewel onderzoek wijzingen aan het brein aantoont. Voor Jean-Marc Furlan analyseerde een team van specialisten zijn medische voorgeschiedenis: hersenletselingen, zijn positie als centrale verdediger, de vele jaren met kopbaltraining en de hardheid van voetballen uit zijn speeltijd. Furlan speelde tussen 1976 en 1993 als professioneel verdediger 420 wedstrijden. Hoewel de specialisten geen 100 procent zekerheid gaven, beschouwden zij de voetbalpraktijk als waarschijnlijke oorzaak van zijn aandoening.
Dagelijks leven onder controle proberen te houden
De woning van het echtpaar is omgebouwd tot centrum voor sport en herstel. Omdat neurodegeneratieve ziekten niet zijn te stoppen, kunnen zij alleen proberen de ziekte te vertragen; effectieve behandeling bestaat niet. Jean-Marc's dagen worden gevuld met sessies met een sportleraar (grond en zwembad), yoga, reflexologie en muziektherapie. Een voordeel: hij kan nog steeds zingen, omdat zijn geheugen niet aangetast is, alleen zijn vermogen om zinnen te formuleren. Wandelingen vullen eveneens de dagschema's, en Cécile benadrukt dat zijn voorname emotie blijft: vreugde. Hij lacht makkelijk en ze proberen samen te genieten van kleine momenten.
Spraak en communicatie worden steeds moeilijker
Het vermogen van Furlan om te spreken is sterk afgenomen. Hoewel hij regelmatig 'ja' zegt, kan hij nauwelijks kiezen tussen opties. Spontane uitspraken komen soms nog voor, zoals onlangs toen hij plotseling zei 'ik ga een borrel drinken' – momenten die Cécile als betoverend ervoelt. Soms zegt hij 'bedankt voor…' maar kan hij de zin niet afmaken. Deze fragmenten raken haar tegelijk van binnen en buiten: het warmt het hart dat hij dankbaarheid voelt, maar breekt het dat hij die niet kan uitspreken.
Brestse periode bracht gezondheidscrisis
Tijdens Furlans laatste seizoen in Brest stapelden lichamelijke problemen zich op. Hij onderging hartritmestoornissen waarbij zijn hartslag naar 130-140 slagen per minuut schoot en twee dagen aanhield. Bovendien kreeg hij prostaatkanker (die hij aanvankelijk niet wilde behandelen), een longembolie maanden later, een tumor aan zijn oor (met vijf operaties tot gevolg) en vlak voor vertrek naar Parijs voor UNFP-trofeeën een ernstig geval van gordelroos. Hoewel sportief succesvol, doorleefde het gezin een moeilijke periode. Cécile beschrijft hoe deze cascade van aandoeningen aanvankelijk als depressie werd gezien. Later bleek echter dat DLFT (frontotemporaal dementie) vaak in eerste instantie wordt verward met depressie; de ziekte begint met symptomen als remmingloosheid, gebrek aan filter en agressiviteit.
Langzame herkenning van de diagnose
Cécile felt zich jarenlang alleen door beschuldigingen en misverstanden over Furlans gedrag. Als hij thuiskwam, was hij in verwarring en beschaamd, sliep slecht en verontschuldigde zich vaak de volgende dag. Maar wanneer hij huiswaarts ging met duidelijke vijandige intenties, was dit een ander patroon. Toen zij abnormaliteiten aanwees, reageerden anderen met 'je kende hem niet als speler – dat zou je begrijpen!' Dit vertraagde de diagnose. Toch dankbaar dat de waarheid na twee jaar duidelijk werd; in deze aandoening kunnen patiënten veel langer in onwetendheid verkeren. Cécile schreef het boek ook voor mantelzorgers, die zij liever 'minnenaars' noemt – mensen die moeten leren de ziekte te aanvaarden.
Brest blijft speciaal: geen verhuizing mogelijk
Furlan en Cécile beschouwen twee steden als maatgevend: Troyes en Brest. Ze wilden in Brest gaan wonen voor hun pensioen, maar gezondheidsomstandigheden maakten verhuizing naar het vertrouwde omgeving van Auxerre noodzakelijk, waar hij uitstekende medische zorg ontvangt. De Brestse arts van het stadium, Dr. Kergastel, werd een dierbare steun en vriend. Cécile spreekt van liefde voor Brest: de authenticiteit van de inwoners, hun discretie, hun unieke manier van stadionbezoek zonder haat of woede, en zelfs de regen voelt er mooi aan. Ze wonen al zeven jaar in een perfect aangepast huis te Villefargeau. Een verhuizing nu zou Furlan desoriënteren; zijn vertrouwde omgeving onderhouden is essentieel gegeven de ernst van zijn aandoening.
Related
Source: Via Le Télégramme (GNews)
Comments
- Be the first to comment.