England sneller en sterker, maar Argentinië heeft Messi: Waarom voetbal niet in simpele termen is uit te leggen
Vooruitblikkend op de WK-halve finale tussen Engeland en Argentinië tonen voorspellingen aan hoe we voetbal steeds reduceren tot fysieke attributen. Hoewel Engeland sneller en krachtiger is, beschikt Argentinië over Lionel Messi – de beste probleemoplosser in de voetbalgeschiedenis.
De valkuil van fysieke superioriteit
De bookmakers zien Engeland als lichte favoriet voor de halve finale op woensdagavond in Atlanta. Die voorkeur lijkt vooral gebaseerd op snelheid en kracht. Middenvelder Joe Cole sprak het uit wat veel analisten voelen: Engeland heeft simpelweg te veel tempo voor Argentinië. De logica lijkt onweerlegbaar – Jude Bellingham heeft geen gelijke in het Argentijnse team, Anthony Gordon is sneller dan welke Argentijnse buitenspeler dan ook, en middenvelders als Declan Rice en Elliot Anderson bieden meer fysieke dominantie. Maar voetbal is geen sprintwedstrijd. Engeland mag dan sneller en sterker zijn op papier, in de praktijk werkt dit niet altijd uit. Tegen Noorwegen hadden de Engelsen op schrift meer snelheid en kracht, toch was dit amper zichtbaar. Declan Rice, de symbolische motor van het team, worstelt met blessures en uitputting. John Stones en Marc Guéhi – de twee centrale verdedigers – kampen met fitnessproblemen. Zelfs Reece James' hamstring is voortdurend een kwetsbaar punt. Noni Madueke, ingebracht voor zijn snelheid, kon de bal in 45 minuten nauwelijks controleren. De theoretische overmacht van Engeland blijkt in de werkelijkheid veel dunner dan het oogt.
Argentinië's vermogen tot collectief probleemoplossen
Waar Engeland onder leiding van Thomas Tuchel meer lijkt op een schaakspeler die zijn pionnen verschuift zonder een duidelijke visie, toont Argentinië iets wat veel waardevoller is: het vermogen tot adaptatie. Tijdens het groepsduel met Zwitserland werden lipreaders ingezet om een discussie tussen trainer Lionel Scaloni en middenvelder Leandro Paredes te ontcijferen. Paredes legde uit dat de Zwitserse spits hem telkens naar rechts dwong, wat zijn controle op het middenveld verlamde. Scaloni vroeg wat hij nodig had, en samen besloten ze Nicolas Otamendi in te brengen om het probleem op te lossen. Tuchel werkt op vergelijkbare momenten anders. Na afloop van de eerste helft tegen Noorwegen, waarin Bellingham een doelpunt maakte en een ander voorbereide, verschoof de Engelse trainer zijn ster naar links middenvelding. Minuten later realiseerde hij zich zijn fout en zette Bellingham weer terug. De frustratie van de speler was voelbaar in latere uitspraken aan pers. Terwijl Engeland naar oplossingen zoekt, vindt Argentinië ze collectief – en dat maakt een cruciaal verschil.
Messi: het onmeetbare element
Waar geen trainer meer instructies kan geven – omdat geen trainer sinds Pep Guardiola er in is geslaagd om Messi iets blijvend in te prenten – voelt de 35-jarige speler zelf aan waar zijn team hem nodig heeft. Tegen Egypte, toen Argentinië op 2-0 achterstond en op de rand van uitschakeling stond, posteerde Messi zich op de rechterkant. Dit was geen tactische aanwijzing van Scaloni, maar een intuïtie van een voetballer die tientallen jaren heeft geleerd waar zijn team hem nodig heeft. Elke trainer die sinds Barcelona heeft geprobeerd Messi aanwijzingen te geven, is niet lang gebleven. Tegen Zwitserland was Messi ondermaats – door zijn maatstaven een no-show. Toch: op zijn 36 jaar, na vier intensieve weken voetbal, is het onverstandig tegen hem in te zetten. Frankrijk was vier jaar geleden fysiek sterker en sneller dan Argentinië in de wereldbekerfinale, maar Messi maakte het verschil. Ditmaal zou het wel eens hetzelfde script kunnen zijn.
Related
Source: Via The Irish Times (GNews)
Comments
- Be the first to comment.