Burnhams voetbalsporen: van academy-revolutie tot onafhankelijk toezicht
Andy Burnham heeft zich op meerdere manieren in het voetballandschap ingegraven: hij was inspiratorbron voor het Hillsborough Independent Panel dat onderzoek deed naar de tragedie van 1989, en hij speelde als minister in 2007 een cruciale rol bij het opzetten van de Elite Player Performance Plan (EPPP), die de academiestructuur herzag en talenten als Phil Foden, Jude Bellingham en Harry Kane voortbracht. Daarnaast was hij medeopsteller van het rapport 'Saving Our Beautiful Game' in 2020, dat het fundament legde voor de huidige voetbalregulator die premier Johnson later zou aankondigen na de mislukte Super League-poging.
De Hillsborough-connectie en het onafhankelijk panel
Burnhams verhouding tot het voetbal is diep persoonlijk. Als jongeman was hij aanwezig bij de FA Cup-semifinale tussen Everton en Norwich op Villa Park in 1989, toen het bericht van de Hillsborough-tragedie doorsiepelde. Die ramp zou zijn leven blijven markeren. Jaren later, bij de herdenkingsbijeenkomst van twintig jaar na de ramp, werd Burnham uitgejouwd en onderbroken door aanhangers die 'Justice for the 96' scandeerden, gefrustreerd over wat zij zagen als voorbijgaan van de regering-Labour. Het was een oncomfortabel moment, maar de ervaringen van die dag inspireerden hem mede tot het opzetten van het Hillsborough Independent Panel. Dit onderzoek voerde kritiek uit op meerdere instanties en resulteerde in verontschuldigingen van de regering, van de Zuid-Yorkshirepolitie en uiteindelijk van Kelvin MacKenzie, de voormalige redacteur van The Sun—hoewel nabestaanden die excuses afwezen.
De EPPP: toen Burnham jeugdvoetbal heruitvond
Burnhams meest directe ingreep in het voetballandschap dateert uit 2007. Na Englands uitschakeling voor Euro 2008—verlies tegen Kroatië (3-2 thuis) en de memorabele 'wally with the brolly'-affaire van bondscoach Steve McClaren—zat Burnham als minister voor cultuur, media en sport in een lounge op Wembley met James Purnell (later zijn toekomstige stafchef in Downing Street) en Richard Scudamore, toenmalig directeur van de Premier League. In de nasleep van dat verlies werd besproken hoe het Engelse jeugdvoetbal fundamenteel moest veranderen. Scudamore, die eerder van mening was dat jeugdontwikkeling zaak van clubs alleen was, onderging een koerswijziging. Het resultaat: de Elite Player Performance Plan (EPPP), een grootschalige hervorming van de academiestructuur. Hoewel niet volmaakt, betekende het een keerpunt: clubs kregen meer trainingstijd met jongeren en konden uit een groter geografisch gebied rekruteren. Dit systeem bracht voort wat nu de gouden standaard is van Engelse talenten: Phil Foden en Cole Palmer (Manchester City), Morgan Rogers (West Brom), Jude Bellingham (Birmingham) en Harry Kane (Tottenham). Niet alleen Engelse spelers profiteerden: de Duitser Jamal Musiala en de Fransman Michael Olise behoren tot de grootste begunstigden van het hernieuwde systeem.
De voetbalregulator: Burnham en het rapport Saving Our Beautiful Game
Een tweede grote voetbalpolitieke interventie waaraan Burnham zijn sporen heeft nagelaten, betreft het onafhankelijke toezicht op voetbal. In oktober 2020, toen de Super League nog slechts een schim aan de horizon was, produceerden David Bernstein (oud-voorzitter van de FA), Burnham en Gary Neville het rapport 'Saving Our Beautiful Game'. Dit stuk pleitte voor een regulator en legde uit hoe deze zou moeten functioneren. Toen premier Boris Johnson in april 2021 dreigde met een 'legislative bomb' naar aanleiding van de mislukte Super League-poging van grote Premier League-clubs, wees hij Dame Tracey Crouch aan voor een onderzoek. Bernstein, Burnham en Neville hadden echter al het blauwdruk klaar liggen. Bronnen dicht bij die discussies zeggen dat Burnham aanvankelijk radicaler was—hij wilde onderzoeken hoe fans zelf aandelen in clubs konden nemen—maar werd teruggebracht naar een gematigdere opstelling. Het resultaat was dus de voetbalregulator die nu vorm krijgt.
Een filosofie van verlicht eigenbelang
Zowel de EPPP als de reguleringsagenda volgen een patroon: interveniëren in de markt, maar met reden en doel. Een insider beschrijft het aldus: 'De EPPP was het meest interventionistische wat de Premier League ooit deed, maar het was een interventie met een doel. Uiteindelijk ging het erom aan clubs duidelijk te maken dat het in hun eigen belang was om het juiste te doen.' Burnham werkt niet alleen. Jim O'Neill, Lord O'Neill of Gatley, is zijn economische adviseur en heeft diepe voetbalwortels: hij leidde de gefaalde overname van Manchester United door de Red Knights en verzette zich tegen de schuldfinancierinstructuren die United hadden belast. O'Neill, voormalig voorzitter van Goldman Sachs, vriend van Sir Alex Ferguson en seizoenkaarthouder van United, steunde het voetbalregulator-idee omdat hij gelooft dat kapitaal kan floreren met weloverwogen controles. Nu staat Burnham voor een grotere uitdaging: obligatiemarkt, energiemarkt en ander beleid overtuigen dat verlicht eigenbelang—net als in voetbal—het juiste pad is.
Related
Source: Via The Guardian (GNews)
Comments
- Be the first to comment.