Van underdog tot rivaal: hoe Argentinië van geliefde naar gehaat werd
Argentinië transformeerde van geliefd underdog naar gehate rivaal nadat het de Copa América 2021, Finalissima 2022 en het WK 2022 won, wat het sprookje van Lionel Messi compleet maakte. Sindsdien wordt elke zege van Argentinië voorzien van vraagtekens, met beschuldigingen van gunstige scheidsrechtersbeslissingen en complottheorieën, terwijl doelman Emiliano Martínez kritiek krijgt die onevenredig lijkt vergeleken met soortgelijk gedrag van spelers uit andere landen. Hoewel bepaalde incidenten zoals het racistische lied van Enzo Fernández terecht kritiek verdienden, blijkt de bredere vijandigheid tegen Argentinië vooral voort te komen uit het feit dat zij nu een obstakel vormen in plaats van een tragische dromer—de prijs die kampioen moet betalen.
Van helden naar schurken
Het draagvlak voor Argentinië verschoof op het moment dat supporters stopten met spreken over Lionel Messi en zich druk gingen maken over scheidsrechters. Ruim twee decennia lang was Messi het symbool van voetbalse tragiek: iedere WK-uitschakeling, ieder Copa América-verlies voedde het beeld van een buitengewoon talent dat aan pech lijkt gebonden. Toen Argentinië uiteindelijk de Copa América 2021 won, gevolgd door de Finalissima in 2022 en de wereldtitel in Qatar, leek het sprookje eindelijk compleet. Maar dat bleek ook het moment waarop de stemming omsloeg. Dezelfde supporters die jaren eerder hebben gejuicht toen Messi eindelijk een groot toernooi won, lijken nu even graag te zien dat Argentinië uitgeschakeld wordt. De onderdog was kampioen geworden, en dat veranderde alles.
Het asterisk-effect
Sinds de wereldtitelwinst in Qatar is vrijwel elke grote overwinning van Argentinië voorzien van een vraagteken. De kampioenschap zelf is hiervan het meest sprekende voorbeeld: Argentinië speelde zeven wedstrijden, schakelde Kroatië gemakkelijk uit en versloeg Frankrijk in wat door velen als een van de beste WK-finales ooit wordt beschouwd. Toch ontstond er breed het idee dat het toernooi eigenlijk op maat gemaakt was voor Messi. De strafschoppen die Argentinië kreeg, werden ter discussie gesteld. Sociale media vulden zich met grapjes over 'Pessi'. Ieder arbitraal besluit werd frame voor frame onderzocht als bewijs van een groot complot. Historisch gezien is dit niets unieks. Engeland wint in 1966 dankzij de beruchte 'Wembley Goal', waarvan vele voetbalfans nog steeds niet overtuigd zijn. Argentinië voelt zich zelf benadeeld door beslissingen uit de WK-finale van 1990 tegen West-Duitsland. Ook Spanje, Frankrijk, Duitsland en Italië hebben controversiële momenten aan hun titels gekoppeld. Toch lijkt Argentinië's succes uniek verdacht.
De Emiliano Martínez-factor
Geen speler illustreert dit patroon beter dan doelman Emiliano Martínez. Hij is provocatief, hij praat, hij plaagt, hij omarmt zijn rol als voetbalse schurk. Decennialang celebreerde voetbal juist zulke grotere-dan-het-leven persoonlijkheden: Eric Cantona werd een icoon, José Mourinho bouwde een heel carrière op mindgames, Zlatan Ibrahimovic maakte pure zelfvertrouwen tot kunst. Martínez echter lokt een mate van woede uit die volstrekt onevenredig lijkt. Wanneer anderen dezelfde dingen doen, wordt het charisma genoemd. Wanneer een Argentijn het doet, wordt het een controverse. Dit patroon herhaalt zich voortdurend: Argentijnse passie wordt agressie, hun zelfvertrouwen wordt arrogantie, hun tactische spel wordt een moreel schandaal. Dezelfde gedragingen bij andere voetbalmachten worden routinematig afgedaan als onderdeel van topsport.
Terechte kritiek en onevenredige reacties
Dit betekent niet dat Argentinië buiten kritiek staat. De vulgaire uitwassen rond de Copa América 2024 verdienen elk moment van aandacht die ze kregen. Verschillende Argentijnse spelers, onder wie Enzo Fernández, werden gefilmd terwijl ze zingend een chant afstaken die Franse spelers en de Franse voetbalbond als racistisch en discriminerend veroordeelden. Die kritiek was niet alleen gerechtvaardigd, maar noodzakelijk. Het verschil is echter cruciaal: het ter verantwoording roepen van individuen voor één specifiek incident is iets anders dan dat ene moment gebruiken om een hele ploeg, fanbase of voetbalcultuur te definiëren.
De prijs van het kampioenschap
De grootste ironie is dat voetbalfans jarenlang precies dit van Argentinië wilden. Ze wilden dat Messi zou winnen. Ze wilden dat Argentinië terug zou keren naar de voetbalElite. Ze wilden dat Zuid-Amerika opnieuw tegen Europa zou concurreren. En ze kregen precies wat ze wensten. Argentinië is wereldkampioen. Ze zijn terug op de voetbalkaart als dominant land. Bij ieder toernooi behoren ze nu tot de favorieten. Toch lijken velen nu ongemakkelijk met die realiteit. Misschien omdat Argentinië iedereen anders zijn verhaal in de weg staat. Engeland wil decennia lang teleurstelling doorbreken. Frankrijk droomt van een nieuw gouden generatie. Spanje wil een nieuwe dynastie bouwen. En daar staat Argentinië, als kampioen, als obstakel in plaats van dromer. Voetbal geeft de voorkeur aan droomers, niet aan obstakels. Daarom is de vijandigheid tegen Argentinië in feite een compliment: je besteedt geen uren aan complottheorieën over teams die je niet vreest, je roept niet massaal tegen landen waarvan je zeker bent dat ze verliezen. De memes, beschuldigingen en online woede zijn niet tekenen van irrelevantie. Ze zijn bewijzen van macht. Argentinië was voetbals tragische romanticus. Nu zijn ze kampioen. En daar betaal je altijd een prijs voor.
Related
Source: Via India Today (GNews)
Comments
- Be the first to comment.